Spotkanie duchowości i nauki wyznacza punkt przecięcia dwóch względnie przeciwnych światów, które od dawna toczą ze sobą spór. Mariaż nauki i duchowości ma na celu połączenie umysłu racjonalnego, analitycznego z umysłem intuicyjnym, emocjonalnym. W tym spotkaniu ani nauka nie ma zastąpić duchowości, ani duchowość nie ma zastąpić nauki. Mają czerpać z siebie nawzajem, podobnie jak wspierają się obie półkule mózgowe, kiedy znajdują się w stanie pełnej komunikacji.
Według fizyki kwantowej wszystko jest stworzone z energii. To co postrzegamy jako materię w rzeczywistości jest iluzją, która pozwala widzieć nam rzeczy materialnymi. Fizycy kwantowi doszli do tego, że to co jest u prawdziwych podstaw atomu nie ma wymiaru fizycznego. To vortex energii, pole elektro-magnetyczne.
Według duchowości energia to niewidzialna siła, która wprawia w ruch rzeczywistość i występuje we wszystkich jej przejawach. Nazywana jest różnie: w tradycji hinduskiej to Prana, w tradycji chińskiej nazywana jest Qi, w tradycji Huny – Mana.
Neuronauki badające wpływ zachowania oraz procesów poznawczych na układ nerwowy dowodzą jaki wpływ ma medytacja na mózg i ciało człowieka.
Zgodnie z badaniami w dziedzinie neurobiologii na skutek systematycznej medytacji następują znaczące zmiany w mózgu: zmniejsza się ciało migdałowate człowieka, co może mieć związek z mniejszym odczuwaniem lęku i niepokoju na skutek redukcji stresu oraz zwiększa się objętość hipokampu (odpowiedzialny między innymi za pamięć roboczą) czy też kory przedczołowej.
Neurochemia potwierdza potwierdza, że medytacja ma wpływ na neuroprzekaźniki takie jak serotonina (poprawa nastroju) czy dopaminę (przyjemność i wola działania).
Według psychologii pozytywnej stan przepływu to pełne zaangażowanie w działanie przy minimalnym wydatku energetycznym. Towarzyszy temu brak poczucia czasu oraz zanik świadomości, co przejawia się na przykład w nierejestrowaniu otaczających nas zdarzeń.
Transcednencja to przekroczenie granic zwykłego poznania – sięgamy poza doświadczenia zmysłowe, poza czas i przestrzeń. Stapiamy się z otaczającym nas światem, odczuwamy jedność.
Zgodnie z epigenetyką, czynniki zewnętrzne rzutują na ekspresję genów człowieka poprzez bodźce, które do nas płyną w postaci np. emocji czy stylu życia. W ten sposób możemy włączać lub wyłączać sygnały decydujące o ekspresji genów, w zależności, czy doświadczamy traumatycznych wydarzeń czy też miłości.
W duchowości z kolei tym, co kieruje siła życiową jest intencja połączona z uwagą w „tu i teraz”. To te siły wpływają na sygnały, które wysyłamy do naszych genów produkujących komórki budujące nasze ciało.
Trójpodział jest wzorem naszej rzeczywistości powielanym na różnych płaszczyznach. Czas dzielimy na przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. Przestrzeń opisać można jako tutaj, tam i to, co jest pomiędzy. Psychiatria widzi jaźń jako zbiór trzech elementów: podświadomość, świadomość i nadświadomość. Psychologia wymienia id, ego i superego. Fizycy dzielą rzeczywistość na energię, materię i antymaterię. Duchowość wyróżnia umysł, ciało i duszę, chrześcijanie odnoszą się do Trójcy Świętej – Boga, Syna i Ducha Świętego, Huna – do Niższego, Środkowego i Wyższego Ja.
Równowaga pomiędzy trzema aspektami – fizycznym, duchowym i emocjonalnym, bez względu na to jak je nazywamy, jest kluczowa dla jakości naszego życia.